Reislustige huismus

Voordat ik mijn angststoornis kreeg ging ik ieder jaar kamperen in Frankrijk. Ik ben een keer gaan backpacken in Turkije (in de Lonely Planet stond het dringende advies dat als een propper je lokte met een zwembad bij het pension, je moest vragen of het zwembad ook daadwerkelijk gevuld was. Daar heb ik hartelijk om gelachen maar voor de zekerheid volgde ik het advies wel op. Er zat inderdaad geen water in het zwembad) en heb een strandvakantie op Kreta doorgebracht. Allemaal reizen die ik de afgelopen twintig jaar niet meer durfde te maken.

Maar dat is natuurlijk niet het ergste aspect van angst, zeker niet als je een huismus bent zoals ik. Het is een luxeprobleem en ik heb er nooit zo zwaar aan getild. 

            Maar toen ik vorig jaar voor het eerst naar Spanje durfde te rijden (Zuid-Spanje nog wel) was ik wekenlang hysterisch blij. Wat een prestatie! De afstand! De rit! Ongelofelijk. Ik vond iedere citroenboom een wonder, bronwater uit een berg fascinerend, Spaanse mensen de aardigste mensen die ik ooit had ontmoet, kortom, ik was om. Ik wilde meer reizen. Ik wilde twintig jaar reizen inhalen, fantaseerde over een reis van drie maanden met mijn man, waarom niet? Maar eerst weer een zomer naar Spanje, naar dat betoverende land waar de wijnglazen voller worden geschonken dan bij ons, de huisjes goedkoop zijn en het eten goddelijk. Ik had een uitgebreide voorselectie van huisjes gemaakt en scrolde af en toe door de foto’s. Ik zag mezelf al zitten aan dat kleine zwembadje, met uitzicht op de bergen. Ik ben in januari zelfs begonnen Spaans te leren met Duolingo en hing sindsdien de was op tijdens het prevelen van el hombre en la mujer.

En toen kwam corona. En gingen we helemaal nergens heen. En hoewel ik twintig jaar geen traan heb gelaten om mijn zomers aan huis vind ik het nu vreselijk jammer. Ik heb geroken aan de vrijheid en aan de Spaanse zon en die wil ik weer voelen. Ik voelde me zo ongelofelijk stóer in het buitenland! Maar we gaan natuurlijk niet. Ik heb kwetsbare mensen in mijn omgeving en we nemen alle voorzorgsmaatregelen heel strikt in acht. Geen risico. 

Toch gek. Het is nog steeds een luxeprobleem en hoewel mijn leven veel fijner is nu ik niet meer zo angstig ben, heb ik toch meer moeite met het thuisblijven dan ik ooit heb gehad. 

Want nu zou ik het wel kúnnen. Maar het kan niet.

Ben ik nu dan een reislustige huismus? In een (tijdelijk) kooitje? Ik hoop maar dat ik geen terugval krijg voordat het vaccin er is. Want ja, díe angst, die altijd sluimerende angst voor een terugval, die blijft. 

1 reactie op “Reislustige huismus

  1. Nee ik denk niet dat je angst terug komt,maar mocht dat wel zo zijn,kan je altijd nog de uitdaging aangaan om het te overwinnen. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.