Café Ongestoord

Als ik heb opgetreden en ’s avonds om een uur of elf mijn routeplanner instel op ‘Thuis’, dan verzucht ik soms hardop: ‘Jaaaah, naar huis, lekker naar huis!’ 

Het is een drukke dag geweest, met veel gepraat en gelach. Ik reis meestal samen met mijn pianist naar het theater, en onderweg praten we bij over muziek, of we gesport hebben of niet (meestal ik niet en zij wel), of we gezond hebben gegeten (meestal ik niet en zij wel), of we te veel wijn hebben gedronken op onze vrije zondag (meestal ik wel en zij niet) en of we nog blij zijn met onze relaties (gelukkig allebei). 

’s Middags repeteren we in het theater, doen een doorloop en soundcheck met de technicus. We eten samen, bereiden ons voor en spelen mijn voorstelling. Er wordt gelachen, een traantje weggepinkt, meegezongen, nog meer gelachen, er wordt geapplaudisseerd, ik buig, krijg van het theater bloemen, kleed me snel om en ga naar de foyer om na te praten. Op de terugweg zijn we uitgelaten, we voelen de adrenaline nog, we lachen en draaien muziek. Ik zet de pianist af en rij het laatste stukje alleen naar huis. Ik stuiter nog wat na, luister naar de radio en parkeer de auto.  

Mijn man slaapt. Het huis is stil. Er brandt een klein lichtje in de kamer. Ik zucht. Dit zijn de mooiste momenten. Ik voel me gelukkig. Dit is de lekkerste vermoeidheid die ik ken, de heerlijkste stilte. De drukte van overdag maakt deze rust zo goed. Het is in balans. 

Nu met corona is die balans helemaal zoek. We zijn ineens allemaal altijd thuis. En hoewel ik daar niet eens zoveel last van heb zit er toch een gevaar in voor mij. Te lang in isolement leven kan mijn angst triggeren. Als ik te lang thuisblijf ben ik bang dat ik straks niet meer naar buiten durf. Ik ben trouwens niet helemaal geïsoleerd, want mijn man werkt thuis (zoek me even op YouTube, voor mijn quarantaine-thuiswerk-lied). 

Daarom ben ik in juni een online café begonnen. Google het maar: cafeongestoord.nl. Waar we in zoommeetings van een uur even met elkaar delen hoe het gaat. Om de stilte te doorbreken en ons weer met elkaar te verbinden. Want wat helpt is als we gewoon even naar elkaar luisteren. Zonder te oordelen. En, héél belangrijk: we geven elkaar GEEN TIPS (weet je wat jij zou moeten doen?  Hardlopen 😳/ /positief denken🥶 / de knop omzetten😱). Want dat weten we allemaal heus wel. En als het zo makkelijk was, hadden we die tips natuurlijk allang uitgevoerd. 

Kom je ook een keer langs? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.